Cukrzyca a medycyna naturalna

Jeszcze półtora tysiąca lat przed naszą erą starożytni Egipcjanie w w swoim traktacie medycznym pod nazwą „Papirus Ebersa” opisywali cukrzycę jako odrębną chorobę. Wielcy lekarze starożytnej Grecji i Rzymu, prowadzili nieustanne dysputy na temat tej tajemniczej choroby. Areteusz z Kapadocji wymyślił jej nawet nazwę "diabetes (cukrzyca)" – po grecku "przeciekać, przechodzić przez". Szwedzki uczonyAnders Celsius twierdził, że występowaniu cukrzycy winna jest niestrawność a wielki Hipokrates stawiał diagnozę, próbując smak moczu pacjenta. Starożytni Chińczycy również wiedzieli, że przy cukrzycy mocz staje się słodki. Wpadli na wielce oryginalną metodę diagnostyki z wykorzystaniem much. Jeśli muchy siadały na spodku z moczem wnioskowano, że mocz jest słodki a pacjent chory.

Diabetes mellitus (Cukrzyca) - choroba układu hormonalnego charakteryzująca się przewlekłym wzrostem poziomu glukozy we krwi na skutek ciśnienia lub względnym niedoborem insuliny - hormonu trzustki. Postępująca choroba prowadzi do zaburzeń metabolizmu, uszkodzenia naczyń krwionośnych, uszkodzenia układu nerwowego, innych narządów i układów. Wyróżniamy następujace typy cukrzycy:

Cukrzyca insulinozależna (cukrzyca typu I) - dotyczy głównie dzieci i młodzieży. W cukrzycy tej występuje absolutny niedobór insuliny spowodowany specyficznym uszkodzeniem funkcji komórek „beta” tzw. wysp Langerhansa znajdujących się w ogonie trzustki. Cukrzyca insulino-zależna rozwija się szybko, niekiedy raptownie.

Cukrzyca insulinozależna (cukrzyca typu II) - rozwija się zwykle u osób powyżej 40 lat, którzy mają nadwagę. Ten rodzaj choroby spowodowany jest zmniejszeniem wrażliwości tkanek na insulinę (oporność na insulinę). Choroba postępuje wolniej. Charakteryzuje się niewielkimi objawami kwasicy ketonowej. W miarę upływu czasu rozwijają się powikłania mikro i makroangiopatii, nefropatii i neuropatii, retinopatii i inne.

Cukrzyca ciążowa – brak tolerancji sacharydów (cukrów) u kobiet w ciąży, które uprzednio miały prawidłowy poziom glukozy we krwi. Powodowana jest zaburzeniami w systemie hormonalnym.

Cukrzyca spowodowana niedożywieniem
Obiawy cukrzycy to: wzmożone pragnienie (pacjenci mogą wypijać 3-5 litrów lub więcej płynów na dzień), częste oddawanie moczu (zarówno w dzień, jak iw nocy), suchość w jamie ustnej, osłabienie ogólne i osłabienie mięśni, zwiększony apetyt, swędzenie skóry (zwłaszcza w okolice narządów płciowych), senność, zmęczenie, źle gojące się rany, dramatyczny spadek masy ciała.

Przyczyny
Główną przyczyną cukrzycy typu I jest proces autoimmunologiczny, uwarunkowany zaburzeniami w funkcjonowaniu układu odpornościowego, który sam wytwarza antyciała przeciwko komórkom trzustki, niszcząc je. Głównym czynnikiem sprzyjającym rozwojowi cukrzycy typuI jest zakażenie wirusowe (różyczka, ospa wietrzna, zapalenie wątroby, świnka, itp.) szczególnie ze względu na genetyczną predyspozycją do zapadania na daną chorobę. Dwa główne czynniki sprzyjające rozwojowi cukrzycy typu II to otyłość i predyspozycje genetyczne.

Otyłość - przy otyłości I stopnia ryzyko cukrzycy wzrasta 2 razy, przy otyłości II stopnia - 5 razy, przy otyłości III stopnia ponad 10 razy. Rozwojowi choroby sprzyja tzw. otyłość brzuszna - gdy tłuszcz jest gromadzi się w jamie brzusznej. Przy genetycznej predyspozycji do zachorowalności na cukrzycę (np. przy chorobie rodziców albo bliskich krewnych ryzyko zachorowania zwiększa się 2 do 6 razy). Cukrzyca insulinoniezależna rozwija się stopniowo i charakteryzuje się stosunkowo umiarkowanym przebiegiem symptomów.

Przyczynami cukrzycy typu II mogą być:

  • choroby trzustki (zapalenie trzustki, nowotwór, stan po resekcji etc.),
  • choroby hormonalne (zespół Cushinga, akromegalia, choroba Gravesa-Basedowa, pheochromocytoma),
  • wpływ leków lub innych substancji chemicznych,
  • zmiany receptorów insulinowych.

Nasza terapia
Jak już stwierdziliśmy w rozdziale naturoterapia, uznajemy, że dobry stan zdrowia jest dla człowieka stanem zupełnie zwyczajnym i normalnym. Choroba natomiast to stan patologiczny, czyli odbiegający od normy. Mało tego, organizm ludzki posiada niezwykłą zdolność do samoregeneracji czyli samoleczenia, ponieważ wyposażony jest w układ odpornościowy (system immunologiczny), który włada potężną siłą autoleczenia i samodzielnej regeneracji. Na przestrzeni wieków ludzkość walczyła z chorobami odnosząc wielokrotnie niezrozumiałe dla współczesnych nauk medycznych sukcesy. Jednocześnie dokonywano coraz to nowych odkryć, coraz to nowych przełomów w nauce. Dlatego też nasze metody terapeutyczne z jednej strony oparte są na mądrości przodków i ich wielowiekowym doświadczeniu(np. bioterapia, terapia manualna). Z drugiej zaś strony na nowoczesnej wiedzy opartej na najnowszych odkryciach naukowych (np: światłoterapia, elektropunktura). Nasza własna, ponad dwudziestoletnia praktyka wielokrotnie udowodniała, że te dwie koncepcje wzajemnie znakomicie uzupełniają się.

I gdy nauka i technika XXI wieku są bezradne wobec niektórych groźnych chorób czy po prostu uciążliwych przypadłości coraz częściej obserwujemy powrót do naturalnych metod leczenia. I ludzie, przez dziesięciolecia zrażani do naturoterapii ze zdumienia przecierają oczy: To naprawdę działa.

Co więcej, nasze doświadczenie w leczeniu przeróżnych schorzeń i dolegliwości dowodzi jak istotnym jest optymalny dobór metod leczenia w zależności od organizmu pacjenta i trapiących go chorób - cukrzyca medycyna naturalna. Na przykład bioterapia umie pobudzić wewnątrzne siły do działania i zarządzać nimi tak, aby organizm człowieka przezwyciężył chorobę. Z kolei terapia manualna pomaga usunąć te przyczyny chorób (np. zaburzenia w układzie ruchowym), które blokują działania naprawcze pobudzonego przez bioterapię systemu odpornościowego. Pozostałe metody służą jako uzupełnienie. Mając takie potężne wsparcie układ immunologiczny organizmu ludzkiego może pokonać prawie każdą chorobę.

Proponowana terapia: bioterapia, światłoterapia, elektroterapia, senapoterapia.