Naturalne leczenie chorób układu pokarmowego

Zadaniem układu pokarmowego człowieka jest pobieranie pokarmów i wody, trawienie i przyswajanie składników odżywczych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Podczas trawienia pokarm zostaje poddany obróbce fizycznej i chemicznej, produkty te ulegają rozszczepieniu, a następnie zostaja wchłoniete przez błonę śluzową do krwi i limfy, pozostałości zostają usuniete. Do najczęściej występujących chorób tego układu należą:

  1. Choroby żołądka
  2. Choroby pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych i trzustki
  3. Choroba wątroby
  4. Choroby przełyku
  5. Choroby jelita grubego i cienkiego

Choroby żołądka
(a) Zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka

Jest to przewlekłe zapalenie żołądka z zanikiem śluzówki oraz zmniejszeniem liczby gruczołów wydzielniczych żołądka co prowadzi do ograniczenia wydzielania kwasu solnego. Komórki nabłonka gruczołów żołądka ulegają zmianom disregeneratornym: polegającym na zmniejszeniu liczby głównych komórek okładzinowych, komórki główne ulegają zmianie pojawiają się hybrydy komórek, które łączą cechy różnych komórek. Choroba ta może mieć podłoże autoimmunologiczne lub związana może być z zakażeniem Helicobacter pylori w obydwu przypadkach zwiększa ryzyko rozwoju nowotworu żołądka. Częstymi objawami tej choroby są: uczucie sytości zaraz po jedzeniu, ból żołądka, po zjedzeniu częste odbijanie lub gorzki posmak, zgaga, utrata apetytu, zaparcia na przemian z biegunką, uczucie bulgotania w brzuchu, osłabienie moga wystąpic zawroty głowy po jedzeniu.

(b) Nieżyt żołądka- Gastritis
Polega na zmianach zapalnych lub zwyrodnieniowych błony śluzowej żołądka. Może być pierwotne - traktowane jako niezależna choroba, i wtórne, powstające z powodu innych chorób zakaźnych i niezakaźnych oraz w zatruciach. W zależności od intensywności i czasu trwania niekorzystnych czynników, proces chorobowy może mieć przebieg ostry, występujący przede wszystkim ze zmianami zapalnymi lub przewlekłymi - wraz restrukturyzacją i postępującą atrofię błony śluzowej. W związku z tym wyróżniamy dwie główne formy: ostre zapalenie błony śluzowej żołądka, spowodowane jest zazwyczaj przez np. spożycia drażniąch substancji chemicznych, przy przyjmowaniu, niektórych leków oraz słabej jakości i zanieczyszczonej patogenami żywności. Ponadto, ostry nieżyt żołądka może wystąpić na tle innych powszechnych chorób, często - w ostrych zakażeń i zaburzeń metabolicznych. W zależności od objawów klinicznych i charakteru uszkodzenia błony śluzowej żołądka bierze się pod uwagę następujące typy ostrego zapalenia żołądka: kataralny, włóknikowy, żrący i ropieńowy. Objawy ostrego zapalenia to: ból w dołku podsercowym, a później pojawiający się w całym nadbrzuszu, wymioty często z domieszką krwi, osłabienie i gorączka. Przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka często przebiega rzutami i często rozwija się bezobjawowo. Istnieją dwa główne rodzaje przewlekłej choroby: powierzchniowe i zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka. Oprócz dwóch głównych form, są też specjalne formy przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka:. Zanikowe-rozrostowe zapalenie błony śluzowej żołądka oraz przerostowe zapalenie błony śluzowej żołądka (choroba Menetrier ). Klinicznie objawia się zarówno w lokalnych, jak i ogólnych zaburzeniach, które zazwyczaj pojawiają się w okresach zaostrzeń: Zaburzenia lokalne charakteryzują się objawami dyspepsji (nasilenia i uczucie ciśnienia, pełności w nadbrzuszu, występujących podczas jedzenia lub tuż po jedzeniu, odbijanie, niedomykalność, nudności, nieprzyjemny smak w ustach, pieczenie w nadbrzuszu, często zgaga, która powoduje naruszenie ewakuacji z żołądka i odlewaniu się w przełyku treści żołądkowej). Objawy te pojawiają się często w pewnych postaciach, co prowadzi do zaburzeń opróżniania żołądka, zwiększenia ciśnienia dożołądkowego, wzmacniania choroby refluksowej przełyku zwiększając jej objawy. W przewlekłym zapaleniem błony śluzowej żołądka, objawy ciała są rzadkie i przeważnie zredukowane do ciężkości w nadbrzuszu, podczas lub zaraz po posiłku. U pacjentów z Helicobacter pylori, pojawia się długo płynące zwiększone wydzielanie soku żołądkowego, które może dawać oznaki "jelitowe" niestrawność w postaci zaburzeń defekacji. Często, które są podstawą do tworzenia zespołu jelita drażliwego. W zaburzeniach ogólnych mogą wystąpić następujące zespoły: osłabienie, drażliwość, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego - arytmii, niestabilności tętniczej, u pacjentów z przewlekłym zapaleniem błony śluzowej żołądka mogą rozwinąć się objaw takie jak: nagłe osłabienie, bladość, pocenie się, senność, które występują tuż po jedzeniu, z czasem pojawiają się zaburzenia jelitowe. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem błony śluzowej żołądka, pojawia się niedokrwistość z niedoboru witaminy B12 co prowadzi do osłabienia, zmęczenia, senności, spadeku witalności i utratą zainteresowania życiem; pojawia się ból i pieczenie w jamie ustnej, języka, symetryczne parestezje w kończynach dolnych i górnych.

(c) Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy
Inaczej choroba zapalna błony śluzowej dwunastnicy i obszaru odźwiernika żołądka. Przyczyny rozwoju tej choroby są endogenne występuje tutaj zwiększona produkcja kwasu, zmniejsza sie tworzenie śluzu, powstają zaburzenia hormonalne w regulacji jego wydzielania. Oraz przyczyny egzogenne jak spżywanie ostrego, zimnego lub gorącego pożywienia. Chemiczne (pestycydy), niesteroidowe leki przeciwzapalne ale najważniejszą jest zakażenie Helicobacter pylori. W badaniu endoskopowym opserwuje sie umiejsciowienie 4/5 wrzodów żołądka na krzywiźnie mniejszej, głównie w odźwierniku i w okolicy kąta. Jeśli chodzi o wrzody dwunastnicy to najczęściej dotyczą one przedniej ściany opuszki. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od zakresu zmian strukturalnych w blonie śluzowej, ich lokalizacji i etapie rozwoju procesu patologicznego w żołądku i dwunastnicy oraz zaburzeń metabolicznych w organiźmie. Najcześciej pojawia sie ból żołądka na 1do 3 godzin po jedzeniu, który ustępuje po spożyciu pokarmów, często bóle występuja w nocy lub nad ranem. Przy wrzodach dwunastnicy ból wystepuje na czczo, nudności, wymioty, zgaga, brak apetytu, wzdęcia, zaparcia na przemian z biegunkami, spadek wagi ciała, czkawka, niesmak w ustach oraz gorzkie i kwaśne odbijanie.

Przy w/w chorobach żołądka proponujemy: bioterapię, światłoterapię i terapię manualną.

Choroby pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych i trzustki
(a) Kamica żółciowa

Polega na powstawaniu kamieni w pęcherzyku żółciowym. Kamienie są umieszczone, albo w wątrobie albo w gałęziach pnia przewodu wątrobowego, a najczęściej w pęcherzyku żółciowym i kanale żółciowym. Liczba kamieni może być ogromna. Wielkość kamieni waha się w bardzo szerokich granicach, od wielkości ziarna prosa ptasiego jaja, ziaren fasoli lub orzechów laskowych. Spójność - moga być twarde i kruche, mniej woskowe. Kamienie żółciowe są rzadko spotykane u osób w wieku poniżej 25 lat. Ich obecności może towarzyszyć bardzo ciężkiego cierpienia, główne objawy to kolka żółciowa, której towarzyszą mdłości, wymioty, zaparcia. Podczas bólu mogą się pojawić: niepokój, nadmierna potliwość. Liczba i czas trwania ataków różnią sie, mogą trwać od kilku min do kilku godzin.Do leczenia chorób żołądka proponujemy: bioterapię, światłoterapię i terapię manualną.

Przy kamicy zalecamy: bioterapię, światłoterapię i terapię manualną.

(b) Zapalenie pęcherzyka żółciowego
Jest jednym z najczęstszych powikłań kamicy żółciowej. Podstawowe zasady rozwoju procesu zapalnego w ściance pęcherzyka to: obecność mikroflory w świetle pęcherza i zaburzenia wypływu żółci. Głównym czynnikiem rozwoju ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego jest naruszenie odpływu żółci z pęcherzyka żółciowego, który występuje, gdy kamień zamknie ujście pęcherzyka żółciowego lub przewodu pęcherzykowego. Drugorzędne znaczenie w rozwoju ostrego zapalenia mają zaburzenia krążenia w ścianie pęcherzyka i miażdżyca tętnic trzewnych gałęzi aorty brzusznej oraz szkodliwe działanie soku trzustkowego na śluzówkę pęcherzyka. Występuje postać ostra i przewlekła. Objawy to: ból występujacy w okolicy prawego podżebrza tzw. kolka wątrobowa, ból palpacyjny w prawym podbżebrzu podczas głębokiego wdechu lub przy uderzeniu w łuk żebrowy,odbijania, mdłości,wzdęcia brzucha, zaparcia, niesmak w ustach, czasem wymioty,stany podgorączkowe, gorączka oraz żółtaczka.

Przy zapaleniu p. żółciowego zalecamy: bioterapię, światłoterapię.

Choroby trzustki
(a) Przewlekłe zapalenie trzustki

Jest to dość częsta choroba, która objawia się trwałymi lub nawracającymi bólami oraz niewydolnością zewnątrzwydzielniczą i hormonalną. Charakteryzuje się nieodwracalnymi zmianami patologicznymi miąższu trzustki. Może wystąpić z minimalnymi objawami klinicznymi lub pod pozorem innych chorób narządów jamy brzusznej (przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego, dróg żółciowych dyskinezy, choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, przepukliny przewodu przełykowego). Z reguły głównym klinicznym objawem przewlekłego zapalenia trzustki jest zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki. Wyraża się to niezdolnością trzustki do wytworzenia wymaganej ilości enzymów trawiennych. Może wystapić ból w żołądku i dwunastnicy opasujący, czasami występują zmiany sklerotyczne w głowie trzustki oraz pojawiają się guzy (pseudotumory), żółtaczka, utrata masy ciała, biegunka (tłuszczowy stolec).

Przy przewlekłym zapaleniu trzustki jako metody wspomagające organizm proponujemy: bioterapię, światłoterapię.

 

(b) Ostre zapalenie trzustki

O gwałtownym przebiegu, najczęstsza przyczyną jej powstawania jest nadużywanie alkoholu oraz kamica żółciowa. Ostre zapalenie trzustki rozwija się, gdy dojdzie do zaburzenia równowagi mechanizmów hamujących bądź stabilizujących aktywność enzymów w komórkach pęcherzykowych trzustki, co prowadzi do aktywacji enzymów już w obrębie tego narządu. Aktywne enzymy prowadzą do samotrawienia trzustki i okolicznych tkanek. Pacjenci skarż sie na silny ból w jamie brzusznej, nudności, wymioty nie przynoszą ulgi. Pojawiają sie wzdęcia, odwodnienie organizmu.

Uwaga! Konieczna natychmiastowa pomoc lekarska!

 

Choroby wątroby

(a) Marskość wątroby

Jest to stan, w którym wątroba nie funkcjonuje prawidłowo z powodu długotrwałego uszczerbku. Następuje zwłóknienie wątroby, które osiąga tak duże natężenie, że dochodzi do całkowitego zatarcia struktury anatomicznej narządu. Marskość wątroby jest najczęściej spowodowana alkoholem, zapaleniem wątroby typu B, zapaleniem wątroby typu C i niealkoholowego stłuszczenia wątroby. Stłuszczenie wątroby jest spowodowane z wielu powodów, w tym nadwagą, cukrzycą, wysoka ilość tłuszczów we krwi oraz wysokim ciśnieniem krwi. Liczba mniej typowych przyczyn to autoimmunologiczne zapalenie wątroby, pierwotna marskość żółciowa, hemochromatoza, mogą ją wywołać niektóre leki jak i kamienie żółciowe. Marskość cechuje zastąpienie normalnej tkanki wątroby przez tkankę blizny. Zmiany te prowadzą do utraty funkcji wątroby. Zazwyczaj choroba rozwija się powoli przez lata. Często bez objawów. Ponieważ choroba postępuje, chory może stać się zmęczony, słaby, występuje swędzenie skóry, obrzęk kończyn dolnych, biegunki, stany podgoręczkowe i skłonność do zakażeń, żółtaczka, łatwo popwstają siniaki, brak apetytu połączony z jadłowstrętem, mdłości, wymioty, następuje gromadzenie się płynu w jamie brzusznej, obecność na skórze klatki piersiowej, twarzy i kończyn górnych gwiaździstych naczyniaków, zwanych pajączkami wątrobowymi.

Przy marskości wątroby jako metody wspomagające organizm proponujemy: bioterapię, światłoterapię, terapię manualną.

 

(b) Ostre wirusowe zapalenie wątroby (WZW)

To choroba zakaźna spowodowana przez wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV). Wirus jest przenoszony przez kontakt z zakażoną krewią lub płynami ustrojowymi. Dożylne zażywanie narkotyków i stosunek seksualny to najczęstsze drogi zakażenia. Inne czynniki ryzyka to praca w służbie zdrowia, transfuzja krwi, dializy, tatuaże. Choroba może powodować ostre i przewlekłe infekcje. Początkowo u wielu osób nie występują objawy zakażenia. W niektórch przypadkach może przybierać szybki początek z wymiotami, żółtą skórą, uczuciem zmęczenia, ciemnym zabarwieniem moczu i bólami brzucha. Często objawy te trwają kilka tygodni. Mogą wystąpić objawy przypominające grypę, brak łaknienia, krótkotrwałe wymioty i rzadziej, biegunka. W tym okresie mogą pojawić się również, mniej lub bardziej nasilone, bóle stawów i mięśni oraz pobolewania pod prawym łukiem żebrowym.

Uwaga! Konieczna natychmiastowa pomoc lekarska!

 

(c) Przewlekłe wirusowe zapalenia wątroby typu B, C

O przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby mówimy wtedy kiedy stan zapalny wątroby trwa co najmniej sześć miesięcy. Stan ten może być łagodny(typ B) , co powoduje stosunkowo niewielkie szkody, lub bardziej poważny prowadzący do zniszczenia licznych komórek wątroby(typ C).W niektórych przypadkach zapalenie wątroby typu C może doprowadzić do marskości i jej niewydolności. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby często nie powoduje żadnych objawów. Osoby z objawami najczęściej skarżą się na zmęczenie. Inne częste objawy to: dyskomfort w nadbrzuszu, utrata apetytu, nudności, bóle mięśni. Jeżeli przewlekłe zapalenie wątroby staje się coraz bardziej dotkliwe, chorzy mogą pojawiać się dodatkowe objawy, w tym: żółtaczka (zażółcenie skóry i oczu), obrzęk brzucha, utrata masy ciała, osłabienie mięśni, ciemny mocz, spontaniczne krwawienia.

Przy przewlwkłym zapaleniu wątroby jako metody wspomagające organizm proponujemy: bioterapię, światłoterapię.

 

 

 

 

 

Choroby przełyku

Choroba refluksowa przełyku

Jest to przewlekły symptom uszkodzenia śluzówki spowodowane przez kwas żołądkowy wychodzący z żołądka do przełyku. Zwykle jest spowodowane zaburzeniami dolnego zwieracza przełyku, który znajduje się w górnej części brzucha między żołądkiem a przełykiem. Inaczej jest to zespół dolegliwości wywołanych zarzucaniem (refluksem) treści żołądkowej do przełyku. Zaburzenia te mogą być stałe lub czasowe. Do objawów refluksa należą: zgaga, puste odbijanie, uczucie cofania się treżci żołądkowej do przełyku, u dzieci wystepować może niechęć do jedzenia, zaburzenia połykania, ból przy połykaniu, utrata masy ciała lub krwawienia z przełyku. Moze wystapić chrypka, suchy kaszel, ból w klatce piersiowej, a także uczucie kluski w gardle u niemowląd moze pojawić się bezdech.

Przy refluksie jako metody wspomagające organizm proponujemy: bioterapię, światłoterapię, terapię manualną, elektropunkturę.

 

Choroby jelita grubego i cienkiego

(a) Zespół jelita drażliwego (IBS)

Jest to przewlekła choroba jelita grubego i cienkiego. Charakteryzuje się chronicznym bólem brzucha, wzdęciami, dyskomfortem, biegunką na przemian z zaparciami. Uważa się, że głównym czynnikiem jest stres. Wielu pacjentów zgłasza​ nasilenie objawów w trakcie jedzenia niektórych pokarmów. Możliwą przyczyną są również zakażenia bakteryjne, nieodpowiednia dieta, tłuste potrawy, nadmiar kofeiny, nadużywanie alkoholu, brak w żywności błonnika, przejadanie się. Do charakterystycznych objawów IBS należą ból lub dyskomfort w jamie brzusznej, a także rzadkie lub częste stolce (mniej niż 3 razy w tygodniu lub częściej niż 3 razy na dobę), zmiany spójności stolca (stałe lub Bezkształtne / wodniste stolce), wysiłek podczas wypróżnień, uczucie niecałkowitego opróżnienia jelita, śluz w kale i wzdęcia brzucha. U pacjentów z IBS często występuje dolegliwości żołądkowo-przełykowy oraz zespół przewlekłego zmęczenia, ból głowy, ból pleców. Niektóre badania pokazują, że aż 60% pacjentów z IBS mają zaburzenia psychiczne: niepokój lub depresja. Pozajelitowe objawy: bóle głowy, ucisk w gardle, dreszcze, niezadowolenie. Objawy zaburzeń psychopatologiczne to: depresję, fobie, lęk, ataki paniki, hipochondrii, histerii.

Przy zespole jelita drażliwego jako metody wspomagające organizm proponujemy: bioterapię, światłoterapię, terapię manualną, elektropunkturę.

 

(b) Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (Colitis Ulcerosa)

Jest to przewlekły stan zapalny błony śluzowej jelita, który jest związany z czynnikami genetycznymi i czynnikami środowiskowymi. Objawy tej choroby to: częste biegunki lub papkowate stolce zmieszane z krwi, ropy i śluzu. Fałszywe pragnienie defekacji, obowiązkowe parcie na stolec,ból brzucha (zwykle po lewej stronie), temperatura od 37 do 39 stopni, w zależności od stopnia ciężkości choroby, zmniejszenie apetytu, utrata masy ciała (z długotrwałego i ciężkiego przebiegu). Wodne zaburzenia elektrolitowe o różnym stopniu, uogólnione osłabienie, ból stawów.Pozajelitowe objawy: rumień guzkowy, zgorzelinowe zapalenie skóry, aftowe zapalenie jamy ustnej, bóle stawów i zesztywniające zapalenia stawów kręgosłupa, zapalenie nadtwardówki, zapalenie błony naczyniowej oka, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych.

Przy wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego jako metody wspomagające organizm proponujemy: bioterapię, światłoterapię, terapię manualną.

 

(c) Rzekomobłoniaste zapalenie jelit

Choroba wywołana przez zarodniki Clostridium difficile drobnoustrojów beztlenowych. Pomimo faktu, że kliniczne objawy choroby są bardzo zmienny, najczęściej występuje u pacjentów z wydłużonymi biegunkami, w zatruciach. Pyczyną jest nieracjonalne stosowanie antybiotyków, co prowadzi do nadmiernej proliferacji niektórych oportunistycznych mikrobów - Clostridium difficile. Objawy tej choroby to: biegunka, częste wodniste stolce ze śluzem i krwią. Wzrost temperatury ciała, objawy zatrucia - osłabienie, zmęczenie, nudności, wymioty. Pacjent skarży się na bóle brzucha, mogą być fałszywe pragnienia parcia na stolec, umiarkowanie rozdęty brzuch, występuje tkliwość wzdłuż okrężnicy. W cieżkich przypadkach mogą pojawić się zaburzenia sercowo-naczyniowe - obserwowano częstoskurcz, niedociśnienie, zaburzenia elektrolitowe, które prowadą do odwodnienia organizmu. Często pojawiają się oznaki metabolizmu białek, prawdopodobnie z powodu wysiękowej enteropatii. Powikłania: perforacja jelit i toksyczne rozdęcie okrężnicy. U pacjenta z perforacją występuje znacznie zwiększony ból i stres.

Przy w/w zap. jelit jako metody wspomagające organizm proponujemy: bioterapię.

Nasza terapia

Jak już stwierdziliśmy w rozdziale naturoterapia, uznajemy, że dobry stan zdrowia jest dla człowieka stanem zupełnie zwyczajnym i normalnym. Choroba natomiast to stan patologiczny, czyli odbiegający od normy. Mało tego, organizm ludzki posiada niezwykłą zdolność do samoregeneracji czyli samoleczenia, ponieważ wyposażony jest w układ odpornościowy (system immunologiczny), który włada potężną siłą autoleczenia i samodzielnej regeneracji. Na przestrzeni wieków ludzkość walczyła z chorobami odnosząc wielokrotnie niezrozumiałe dla współczesnych nauk medycznych sukcesy. Jednocześnie dokonywano coraz to nowych odkryć, coraz to nowych przełomów w nauce. Dlatego też nasze metody terapeutyczne z jednej strony oparte są na mądrości przodków i ich wielowiekowym doświadczeniu(np. bioterapia, terapia manualna). Z drugiej zaś strony na nowoczesnej wiedzy opartej na najnowszych odkryciach naukowych (np: światłoterapia, elektropunktura). Nasza własna, ponad dwudziestoletnia praktyka wielokrotnie udowodniała, że te dwie koncepcje wzajemnie znakomicie uzupełniają się.

I gdy nauka i technika XXI wieku są bezradne wobec niektórych groźnych chorób czy po prostu uciążliwych przypadłości coraz częściej obserwujemy powrót do naturalnych metod leczenia. I ludzie, przez dziesięciolecia zrażani do naturoterapii ze zdumienia przecierają oczy: To naprawdę działa.

Oferujemy naturalne leczenie chorób układu pokarmowego, jak również innych chorób i schorzeń. Dowodzi ono jak istotnym jest optymalny dobór metod leczenia w zależności od organizmu pacjenta i trapiących go chorób. Na przykład bioterapia umie pobudzić wewnątrzne siły do działania i zarządzać nimi tak, aby organizm człowieka przezwyciężył chorobę. Z kolei terapia manualna pomaga usunąć te przyczyny chorób(np. zaburzenia w układzie ruchowym), które blokują działania naprawcze pobudzonego przez bioterapię systemu odpornościowego. Pozostałe metody służą jako uzupełnienie. Mając takie potężne wsparcie układ immunologiczny organizmu ludzkiego może pokonać prawie każdą chorobę.