Przyrodolecznictwo

Przyrodolecznictwo jest jedną z najstarszych metod leczenia z wykorzystaniem materiałów naturalnych. Błota lecznicze stosowano w leczeniu wielu chorób w starożytnym Egipcie, starożytnym Rzymie i Indiach. Błota lecznicze z jeziora Chokrak w północnej części półwyspu Kercz, używano do leczenia rannych żołnierzy Aleksandra Macedońskiego. Chani krymscy używali błota nie tylko do leczenia ale także do wzmacniania swojej potencji przed odwiedzeniem haremów. O egipskim sposobie leczenia szlamem Nilu pisał Klaudiusz Galen w II. wieku p.n.e. We Włoszech, w czasach starożytnych zauważono szybsze gojenie się ran na nogach koni biegnących przez szlam wzdłuż źródeł termalnych. Stąd też błoto uzyskane poprzez odparowanie wody termalnej nazywa się Fango - Fango termale.

Błota lecznicze i borowiny to naturalne, koloidalne substancje takie jak muł i torf. Substancje te posiadają wysoką plastyczność, pojemność cieplną oraz zdolne są do powolnego transferu ciepła. Ponad to zawierają biologicznie aktywne substancje (sole, gazy, witaminy, enzymy, hormony) oraz żywe mikroorganizmy. Kąpiele błotne są jedną z bardzo skutecznych metod leczenia chorób reumatycznych, schorzeń ginekologicznych i niektórych chorób narządów wewnętrznych. Korzystanie z nich pomaga złagodzić ból, poprawia koloryt skóry. Efekt terapeutyczny zabiegów przyrodoleczniczych zależy od wielkości powierzchni ciała na który nakładamy materiał błotny, od temperatury i fizyczno-chemicznych właściwości materiału leczniczego i od czasu trwania samego zabiegu. Podstawowym materiałem leczniczym jest borowina–peloid, rodzaj torfu o dużym stopniu przetworzenia przez bakterie humifikujące. Powstaje w obszarach bagiennych, ma ciemnobrązowy kolor i jest bogaty w substancje organiczne. Jednym z głównych czynników leczniczych jest ciepło. Kąpiel borowinowa daje efekt silnego, głębokiego i równomiernego podgrzania części ciała poddanych zabiegowi (42–45 °C). Ponadto zawarte w borowinie kwasy organiczne i sole nadają jej właściwości przeciwzapalne, ściągające, bakteriostatyczne i bakteriobójcze.

Przy użyciu terapeutycznym można ograniczyć zastosowanie kąpieli błotnej tylko do żądanej. tzn. chorej części ciała. Jeżeli stosujemy materiał na całym ciele, musimy wyłączyć z nakładania masy błotnej obszar serca, szyi i głowy. Czas trwania takiej procedury to zwykle 15-20 minut. Zabiegi powtarzy się co 2-3 dni, w pewnych przypadkach, zabieg wykonywany jest przez dwa kolejne dni z przerwą na trzeci dzień. Jeśli zabieg jest miejscowy, to może być przeprowadzany codziennie. Przebieg leczenia to 12-18 zabiegów.

Wskazania do zabiegów przyrodoleczniczych

Borowina ma zastosowanie w leczeniu:

  • chorób układu nerwowego (zapalenie korzonków nerwowych,
  • zapalenie nerwu kulszowego, nerwobóle, itp),
  • powikłań pourazowch.
  • stanów zapalnych stawów,
  • chorób kobiecych,
  • chorób narządów płciowych męskich (gruczołu krokowego,
  • pęcherzyków nasiennych)
  • chorób skóry: przewlekła egzema, atopowe zapalenie skóry,
  • łuszczyca,

Przeciwwskazania
Nie należy stosować kąpieli błotnych w ostrych stanach zapalnych, fazach zaostrzenia się chorób przewlekłych, krwawień. Terapia błotna jest przeciwwskazana przy rozstrzeniach oskrzeli, niewydolności oddechowej, rozedmie płuc, pneumosklerozie. Nie należy stosować tej metody dla osób cierpiących na choroby układu krążenia (choroby serca, miażdżyca, nadciśnienie). Przeciwwskazane jest również przy: zakażeniach grzybicznych skóry, świerzbie, gruźlicy, przy chorobach zakaźnych.